Długa ta droga z piekła do domu

Zgubiłem adres, nie mów nikomu

W „Płomieniach” wracają gitary i żywa perkusja (gościnnie zagrali wybitni muzycy: Marcin Ułanowski i Michał Gołąbek), ale całość wciąż jest daleka od grungowego rock and rolla, z którego znany jest Dawid. „Płomienie to opowieść tęsknocie i o podobieństwach, które się odpychają.

– Być może ta płyta okaże się kompletną klapą – mówi Dawid Karpiuk – ale jedno mogę powiedzieć na pewno: nie brakuje nam odwagi, żeby wymierzyć wielką dwururkę w stronę muzyki robionej przez sztuczną inteligencję, teksty pisane przez chata GPT, ludzi, którzy udają muzyków, ludzi, którzy nie są w stanie zaśpiewać dwóch dźwięków bez autotune’a i list przebojów, które brzmią jakby składały się piosenek wygenerowanych za pomocą tych samych promptów. Żyjemy w czasach, w których znów ważna jest odwaga. Artyści nie mogą się bać, nie mogą się ustawiać pod taką, czy inną modę. A już na pewno powinni skasować Suno.

Widzę cię wszędzie, w mieście, na balu

I na Netfliksie w jebanym serialu

Bo ktoś miał wzrok, który to rok

Bo ktoś miał wzrok jak ty

Trochę jakbym patrzył w płomień